Gece gündüz dolup taşıyor caddeler Ormanın huzur veren sessizliği çok uzaklarda Bir o yana, bir bu yana, nedir bu koşturmaca Neyin peşinde sürüp gidiyor bu hay huy Her gün incelikle ölçülüp biçilen Bin bir tuzakla kurgulanmış hayatlar Sönmüş alevleriyle tükenmiş heyecanlar Ne bir rüya, ne bir düş, hani özgürdü hayaller Hep sırıtan, düşkün bir nezaket Ne irfan kaldı, ne de bir edep Azaldıkça azaldı içten gelen samimiyet Köreldikçe köreldi insanlar Hissetmiyorlar yağmurun melodisini Ellerinden uçup gidiyor hayat Ateşin rüzgârla dostluğu Ve rüzgâra direnen yaprakların çıtırtısı Her yanda saklanır, gömülen yürek sızıları Yaşanan hep bir riyâ, haset ve kibir girdabı Gökyüzüne neşeyle bakıp Güneşin yüreklerini ısıtmasını unuttular Unuttular yağmur sonrası doğan güneşin hayrını Artık Ay ışığında yürümenin hazzını da bilmiyorlar Rüzgâra gülümsemek, yağmurla sevinmek Dağlardan coşup gelen ırmağa Toprağın bereketine dua etmek İliklerine kadar sırılsıklam âşık olup Gönül ateşiyle yanıp üşümemek Ve en narin umutlarla günlerce sevişmek Kaygısız ve umarsızca, kaçıp gidiyor ellerinden Akıyor keder ırmakları Çağlayan hüzünler içinden Bir bilsen neler olur Kimse vazgeçmese düşlerinden