Açılır iki yana, eşsiz ve sonsuz hayaller Ve kapanır gerçekliğin perdesi Aklı kaplar sis ile duman Göz açıp kapanasıya uçup gider zaman Girdapların boşluğunda hayretler içinde susar insan Yüreği paramparça, yüreği cehennem fırtınası Yanar, kıvranır hakikatin pençesinde İçindeki karanlık boşluğun merakı, kargaşası Sadece gözlerine düşer hayatın saf anlamı Bu bakışın acısını ve sırrını bir tek irfan ehli anladı Ayarı bozulmaya görsün Serveti ağır, irfanı hafif tartar vicdan terazisi İndikçe gözüne perde ve mühürlendikçe kalbi Azgınlaşır kör cesareti ve aştıkça aşar haddini Bilmekten, öğrenmekten kaçar insan Hayata özgürce bir anlam vermekten kaçar Ve bastırır aklında çınlayan gerçeğin sesini Koştukça onulmaz hayallerin peşinde Bir o yana, bir bu yana, yanılgıdan yanılgıya savrulup gider insan Bilmez, boşluk mu onun içinde Yoksa o mu boşluğun pençesinde Günahları tek tek yazılsa da deftere Umursamaz, ahdi vefayı, koşar zevk ü sefa peşinde İnsan, umut yumağı da olabilir Umutsuzluk ve yanılgının dipsiz boşluğu da Gerçeğin yükü ağır, ağırdır yükü özgürlüğün Düşünmenin ve arayışın yükü ağırdır Ancak bilinirse kıymeti Ne kutlu bir hazinedir akıl dediğin Parça parça, kısım kısım olsa da Birbirine kenetlenmiş koca kâinat Döne döne, yana yana ışık hızıyla çarpışır hayat Arifler bilir Kaosun içinden çıkar gelir hakikat Sapkın sanır ki her şey rastlantıdan ibaret Sanır ki her şey serap, her şey hülya Kıvranır cehalet, şer ile hayr arasında İnleye inleye, ehlileşe ehlileşe Kahır eken iktidarların pençesinde İnsan devrederken bütün doğal haklarını Köleliğin ve düşkünlüğün “meşru ve hukuki” adı “Onurla” yazılır esaretin ve çaresizliğin yasal hanesine