Faşizmin belli bir karakteri olsa da, her ülkede farklı bir şekilde açığa çıkmaktadır. Toplumumuz, otoriteryan yapısallaşmayla tanışık ve lider kültüne mutlak itaat etmeye meyilli bir tarihten geliyor. Tüm kurumlarıyla otoriterleşen, dini inançları her daim önemseyen ve öncelikli gören, liberal kapitalizm üzerinde dahi hegomonik güç haline gelip, temsili demokrasi hukukunu keyfiyetle çiğneyen, demagojik hilekârlıkta sınır tanımayan, merkeziyetçi devletleşmeye açık ve demokrasi geleneği saptırılmış, birçok değeri ters yüz edebilen çarpıtılmış dinamiklerimiz mevcut. Teba ve ümmet olmaktan çıkış tarihimiz bile aslında çok yeni ve demokrasi mücadele geleneğimiz oldukça sınırlı. Kutsal devlete inanma dinamiğimiz, bir yandan alt emperyalist hayalleri körüklese de, diğer yandan işbirlikçilerimiz küresel emperyalizmin sömürüsünden pay almak için çıldırmaktadır. Emperyalizmin güdümündeki yeni sömürgeci gizli faşizm, görece nispi refah yaratarak ve parlamenter seçimlerle gizlenerek ilerler ve sinsi bir meşrulaşma adına, kendini sağın merkezi ve “muhafazakâr demokrat” olarak tanıtır ama gerçekte bal gibi post-faşizmin bayraktarlığını yapar. Geçmişin geleneksel faşist hareketleri marjinal kaldıkları için post-faşist hareketler, merkez sağın otoriter-muhafazakâr kanadını da kapsayacak ve hatta kimi liberalleri de kendine katacak tarzda politik açılarını genişletirler ve popülizme indirgenemeyen taktiklerle kitleler üzerinde otorite kurabilirler. Post-faşist hareketler, seçmenlerin muazzam oranda manipüle edildiği ve seçim hilelerinin fütursuzca uygulandığı, aralıksız ve ebedi bir faşizm arzusu içindedirler ve bu yapılar, bir yandan sözde demokrasi içinde kaldıkları zannına kitleleri inandırırken, diğer yandan demokrasi dışı yöntemleri her an uygulamaya hazırdırlar. Post-faşist yapılar, ekonomik ve sosyal krizin gittikçe derinleşmesi durumunda, gizli faşizmi bir yana atıp, demokratik kurumları örselerler ve toplumsal tepkilere karşı açık faşizmi aratmayacak uygulamalara geçmekte hiçbir sakınca görmezler. Devam edecek