Alevilik kendine özgü teolojik bir inanç felsefesi barındıran, irfani ve vicdani bir kurumlaşma ve farklılıkların rıza ekseninde barış içinde yaşayabildiği ahlâki bir toplumsallaşmadır. Alevilerin hayat tarzını ve toplumsal ilişkilerini belirleyen ahlaki ve vicdani kılavuzlarındaki ilkelerin en başında, zora ve hileye dayalı her tür ilişki tarzının ve bu tarzın en kötücül ifadesi olan otoriter devletleşmenin reddedilmesi yer alır. Kötülüğün ana kaynağında, insanı insana ötekileştiren, insanı insana yabancılaştıran ve şer odağı olarak merkezileşen zorba-otoriter devletleşmeler vardır. Alevi toplumu, insanlar arasında fırsat eşitliğini ve yeryüzü nimetlerinin adaletle paylaşımını, vicdani özgürlüğü ve kamusal adaleti yok eden her tür otoriter devletleşmenin her daim karşısında yer almıştır. Bu ilke, eşitlik ve özgürlük eksenini koruyan Aleviliğin, değişmesi teklif dahi edilemeyecek ana ilkesidir. Bu ilkeyi çarpıtan, esneten, eğip bükenler, işbirlikçi sahte Alevilerdir ki, onların Alevi toplumunda zerre kadar itibarları olmamıştır ve olmayacaktır.