Hiç konuşmadan, Sular gibi akıp giden zamanın koynunda Doğanın tanıklığında Göz göze bakıştığımız Ve aşka teslim olduğumuz o günleri Unutmak ne mümkün Sanki dünya durmuş, hayat akmıyor Açılmış bereketli gönül sofrası Hissiyatımız susmuyor Durmuşuz sessizce, sadece sen ve ben Biz hayatı değil de Sanki hayat bizi seyretmekte Sözün göze, gözün söze ant verdiği Koca çınar ağacının gölgesi Ve turna çığlıklarının şahitliğinde Söylenir yine aşk nağmeleri Dünyayı, sevgilinin gözüyle gördüğün o anlarda İç sızıları merhametle sarılır yavaşça Hayatın cıvıltıları ve çocukların saflığı Şefkatli dokunuşlar hissedilir Sevdayı bitimsiz kılan, biriken o anılardır Ve bir nefeste kucaklanan, o sıcacık bakışlardır Gün gelir gönül gözün kapanırsa Sevgilinin gözünde Bir daha öyle derin ve içten Bakamazsan yeryüzüne Bilemezsin Ne derin bir yara açılır ruhunda Yaşama anlam veren her ne varsa Küllenir yüreğinin kuytusunda Kanar yaraların bağrında Bir daha aynı güzellikle Sevemezsin kimseleri, Asla toz konduramazsın sevdiğine Sanki herkes bir yabancı Birden başlar, her şeyi unutmanın Ve hatırlamaktan korkmanın ıstırabı Sevmekten nasıl korkulur Nasıl unutulur dünyanın güzelliği Her gün, o biriken eski hatıralarla Sevişmek değil Yenilenmek, fark edilmek Ve önemsenmek doğaldır Hatırlamaktan korkmadan yaşamak Gönlünde yanıp tutuşan tek dilek Yine unutmak istediklerimizi çoğaltan Asırların içinde eritilen kederlerle Sarhoş olduk Bir parça suçluyuz hepimiz Ve yine aşkın muhabbet divanında Mühebbeten sürgüne mahkûm olduk Hâlbuki karmaşık sorular Ve amansız tuzaklarla dolu hayatlarımız Benzeşmeyen yönleri ve istisnalarıyla Ne kadar da hoş bir döngü içinde Sarmalanır yüreklerimizde Bir damlasına paha biçilmeyen aşk iksiri Kıymet ve hikmetini bilene Sunar her gün ayrı bir mucize Yaşam gücü verir, en aciz olana bile Hiçbir aşk benzemez bir diğerine Ve asla yoktur aynısıyla tekrarı Merhamet ve tahammülle dolanır Aşk dağları Aşk dağları, sanki bir cennet diyarı İnsanlığın sinesinde saklanır Sevda ile yükselir o umudun bayrağı Ama kim olduğumuzu Nereden gelip, nereye gittiğimizi Hala başkaları söylüyorsa bize Yani ayna, hep birilerinin elindeyse En baştan kesilmiştir sevdanın yolu Hâlbuki biz tutmalıyız aynayı kendimize Kendimize ve sevdiğimize "Herkes gibi biri değilsin, hiç kimse Ya da herhangi biri değilsin" demeliyiz Herkesten bir parça olsa da içimizde Ayrıdır her yaşanan, her benlikte Evrendeki tek mutluluk kaynağı Farklılıkların, aşkla kaynaşmasıdır Sevdiğini kendine benzetmek Zamana, boşu boşuna acı sunmaktır İstenilen çok basittir aslında Sorumluluğu eşitleyen bilinçle Bir şeylere benzetilmeden, özgürce Sadece kendisi olmayı istemek Ve gaddarlığın benzeştirme zulmüne Asla boyun eğmemek Bütün varlığınla direnip Güzelliğe güzellik kattıkça Gönüllerde cennet kurmak Korkulacak kadar zor olmaz bence