Kadim çağlardan gelen seslerle uyan Uyan ve gör Nice yıkımlar, göçler yaşayan o insan Unutulmaz acılarını açmış göklere Yine kederle inliyor bir keman Azaptan çılgın yürekler, olmuş deli divane Ah lê lê, garibem, hâlim yeman Ay delalê nicedir gönül perişan Ağlıyor rüzgar, ağlıyor toprak, ağlıyor bulut Kim dayanır bu merhametsizliğe Kemanın tınıları, sanki sağanak bir yağmur Benziyor ruhuma çarptıkça inleyen bir sele Bu ses, bağrında açan güllerin anaç kokusu Bu ses, onulmaz ayrılıkların sevda yarası Lê lê bêmal, ay lê Qederê, têlî têlî Duy kısılan, boğulan sesimi Duy feryadımı, kırma hatırımı Bu kentler asırlardır harabi Buralarda erken gelir insanların eceli Körpecik yaşta bebeler, gençler Her birisi, bir yerinden yaralı Kahpe zalım söndürmüş ocakları Günüm karardı, gönlüm köreldi Duy sesimi, kararsız kılma inancını Unutma dağların kilidini açan O kutsal ikrarımızı