Bir kaptan boşalıp, bir kaba doldun. Âlemler içinde kanatlanıp uçan bir kuş oldun. Her ışıktan bir keramet aldın da geçip fani dünyadan baki hakikatte kemâlete bir nokta oldun. Kâinat boştu, ıssızdı. Ne bir ses, ne bir ışık, ne bir hareket vardı. Şimdi yeryüzünde hayat bulduysan ve kâinattaki her zerreden nasibini alıyorsan, vicdanınla büyük hakikati hissedesin diyedir. Sen bu geçici mekâna, bir yere gitmek için hazırlık yapmaya geldin. Bunu unutma, unutursan elbet hatırlatılacaktır. İlâhi ve manevi olarak kendini geliştirmeni sağlayan sezgilerin ve idrakin, içgüdüsel nefsî fırtınaları aştıkça, hazırlıkların ilerleyecektir. Vicdanını ne kadar geliştirebilirsen, içinde savaşan zıtlıkları ayrıştırman, Hak ve hakkaniyetten yana kendini bütünleyip, tekleştirmen tamamlanacaktır. Yürüyüşünün hızını kesen nefsindir. Yürüyüşünü ilerletense hakikatin idraki olan vicdanını sürekli geliştirmen ve hâkim kılmandır. Kutlu bir insan olmak istiyorsan, kâinattaki doğal uyuma ulaşmana engel olan zulme karşı, onurunla dik durman ve insanlığın vicdanı olman gerekir.