Çıktım dağların kuytularına Hava ayaz mı ayaz Minnettir gönlümde sızlayan Eylerim aşka niyaz Eser keder rüzgârları Yer gök bembeyaz Düştüğüm ateşi âşktır Sevdikçe sakınılan ahdü aman Işık ışığa akar, yürek yüreği yakar Ne mahrem kalır içimde, ne bir kâr Aktığım ışıkta, geldiğim yer kaybolur Gittiğim yol ufukta uzayan ulu divan yoludur Azapla geçerim sır kapılarını Gönül damlalarından, er geç birikir hakikat Saçının her telinde yüklüdür bin gam Yıldırım gibi geçer zaman Serabî çöllerde mecnûn eyler beni Koştukça peşinde, aciz bırakır hakikat Kesilir soluk, kırılır kol kanat Gönül yükü, kuş tüyüdür aşığa Gariplerin sarılan gönül yarası Bahr-i ummânda çözülen esrar Ey kerameti güzel dost Söyle bana, koynunda ne saklarsın Gözlerinde açılan, kırlangıç kanatları Hangi narin gönüle konarsın Kadim çağlardan akan o bakışlar Doruklardan çağlayan ırmaklarla akar Gelip, yüreğimden kanatlanır Bağrımda yuvalanan azad kuşlar Garip kaldım, zalim gurbet ellerde Konuşmadan anlaştık, duymadan duyduk Görmeden gördük seninle Tek heyecan sensin gayrı içimde Derdim de dermanım da senin yüreğinde Ey yarenliği güzel dost Beni bitkin bıraktın susuz çöllerde Ne güzel cefalarla, aşkı harmanladın Sızısını duyduğum, narin bir inilti var içimde Kadim çağlardan akıp, umudu sarmalayan Âşkın gül nefesi, kokar tatlı dilimde Seni bulma zahmetim, ne güzel bir hikmettir Gönül ile muhabbetin, bahar gibi rengârenktir