İnsanlık tarihi boyunca yoksulluk hep konuşuldu. Kimi ekmeğin peşinde koştu, kimi aşın peşinde, kimi de sıcak bir yuvanın... Ama zamanla anladım ki, insanı en çok yoksullaştıran şey cüzdanındaki eksiklik değilmiş. Bugün etrafımıza dikkatlice bakalım. Evlerimiz büyüdü, sofralarımız çeşitlendi, telefonlarımız akıllandı. Bir tuşla dünyanın öbür ucuna ulaşabiliyoruz. Fakat yanı başımızdaki insana ulaşmakta her geçen gün biraz daha zorlanıyoruz. Eskiden kapılar kilitlenmezdi. Komşunun çocuğu kendi evladı gibi görülürdü. Bir tabak aşure, bir tas çorba ya da bir dilim ekmek, mahalledeki bütün kapıları dolaşırdı. Paylaşmak, zengin olmanın değil, insan olmanın gereğiydi. Şimdi ise yüksek duvarlar ördük. Güvenlik kameraları çoğaldı ama güven azaldı. Kalabalıkların içinde yaşıyoruz; buna rağmen yalnızlığın en ağırını hissediyoruz. En büyük yoksulluk, sevgi yoksulluğudur. Bir insanın cebinde para olmayabilir. Çalışır, kazanır, yeniden ayağa kalkar. Ama gönlünde sevgi tükenmişse, vicdanı sessizleşmişse, merhameti kaybolmuşsa, işte o zaman gerçek fakirlik başlamıştır. Çünkü sevgi paylaşınca azalmaz. Saygı gösterince eksilmez. Vefa hatırlanınca yük olmaz. Merhamet ise insanı küçültmez; tam tersine büyütür. Son yıllarda en çok kaybettiğimiz değerlerden biri de birbirimizi dinleyebilmek oldu. Herkes konuşuyor ama kimse duymuyor. Herkes anlatıyor ama kimse anlamaya çalışmıyor. Oysa bazen yaşlı bir annenin hâlini sormak, yıllardır görüşmediğin bir dostu aramak ya da sokakta karşılaştığın birine içten bir "Nasılsın?" demek, milyonlarca liranın yapamayacağı kadar büyük bir iyilik olabilir. İnsan, ardında bıraktığı servetle değil; bıraktığı güzel izlerle hatırlanır. Bugün sahip olduklarımızı saymadan önce, kaybettiklerimizi düşünmeliyiz.