Sonbaharın gelişiyle birlikte Seydişehir’de bahçelerin rengi de değişmeye başladı. İlkbaharda toprağa dikilen küçücük fideler, yaz boyunca büyüdü; domates, biber, fasulye, salatalık, lahana ve bal kabağı gibi ürünlerle sofraları bereketlendirdi.
Şimdi ise bahçelerde bir sessizlik hâkim…
Kuruyan dallar temizleniyor, son ürünler toplanıyor, toprak yeni bir mevsime hazırlanıyor. İnsan ister istemez hüzünleniyor. Çünkü bahçeler sadece sebze ve meyvenin yetiştiği yerler değil; emek, sabır, umut ve hatıraların da yaşadığı alanlar.
Kendi diktiği fidenin büyümesini izlemek, dalından kopardığı domatesi sofraya koymak, emeğinin karşılığını almak bambaşka bir duygu.
Bugün bahçeler sessiz olabilir ama toprağın altında yeni bir hayatın hazırlığı var. Tohum bekliyor, toprak bekliyor, insan bekliyor…
Belki de bize doğanın en güzel öğrettiği şey bu: Hiçbir son gerçekten son değildir. Her sonbaharın ardından mutlaka yeni bir bahar gelir.
Üreticilerimizin “Yerel tohum geleceğimizdir, sahip çıkalım” sözleri de bu nedenle çok önemli. Toprağımızı, tohumumuzu ve doğal üretim kültürümüzü korumak, aslında geleceğimizi korumaktır.
Betonların arasında yorulan insanın toprağa dokunması, bir fidan dikmesi, bir sebze yetiştirmesi ruhuna da iyi geliyor.
Hazan mevsiminde bahçelere hüzün çökmüş olabilir.
Ama biz biliyoruz ki, toprak suskun değildir. Baharı beklemektedir.
Seydişehir’den sevgiler…