Hayat bazen yorucu, bazen kırıcı, bazen de insanın içine ağır bir sessizlik bırakan uzun bir yol gibidir. İşte tam da o anlarda bir ses yankılanır insanın içinde… “Yedin mi?” “Üşümedin değil mi?” “Dikkat et kendine” Belki dünyanın en sıradan cümleleridir bunlar. Ama hiçbir söz, bir annenin ağzından çıktığı kadar sıcak değildir. Çünkü anne sesi; sadece kulağa değil, insanın ruhuna dokunur. Anne… Bir çocuğun ilk sığınağıdır. Daha konuşmayı öğrenmeden huzurunu bildiği tek limandır. Düştüğümüzde elimizi tutan, sustuğumuzda gözlerimizden derdimizi anlayan kişidir. Bazen bir çorbanın kokusunda, bazen eski bir türkünün içinde, bazen de gecenin sessizliğinde ansızın hatırladığımız o tarifsiz özlemdir. İnsan büyür… Saçlarına ak düşer, omuzlarına hayatın yükü biner. Ama ne yaşta olursa olsun, içinde hâlâ annesinin sesini duyan küçük bir çocuk taşır. Çünkü anne sesi, insanın içini ısıtan en eski hatıradır. Bir anne sadece doğuran değildir aslında. Şefkatiyle sarabilen, sevgisiyle iyileştiren, vicdanıyla yol gösteren herkes biraz annedir bu dünyada. Kırılmış bir kalbi onaran bir dostta da vardır annelik, çaresiz kalana el uzatandır. Bugün belki birçok insan annesinin elini tutabiliyor. Belki bazıları yalnızca bir fotoğrafa bakabiliyor. Bazılarıysa bir mezar taşına sarılıp sessizce dua ediyor. Ama gerçek şu ki; anne sevgisi yokluğunda bile insanın içini ısıtmaya devam eder. Çünkü bazı sesler hiç susmaz… Anne sesi gibi… İnsanın içine işleyen, ömrü boyunca kalbinde yankılanan o sıcak ses gibi… Yüreğinde şefkat taşıyan tüm kadınların Anneler günü kutlu olsun.