Cumhuriyet tarihine baktığımızda bazı isimler büyük harflerle yazılır: Sabiha Gökçen, Afet İnan, Ülkü Adatepe… Ancak o büyük isimlerin gölgesinde kalan, daha az bilinen ama Cumhuriyetin insanî yüzünü anlatan başka hayatlar da vardır. İşte bu hikâyelerden biri de Atatürk’ün manevi kızlarından Rukiye Ergin’e aittir. Tarihin bazen garip bir alışkanlığı vardır: Büyük olayları kaydeder, ama insanların hayatına dokunan küçük anları sessizce saklar. Bir Himayenin Başlangıcı Cumhuriyetin ilk yıllarında Türkiye, savaşın bıraktığı ağır mirasla yaşıyordu. Yetim çocuklar, yoksulluk ve eğitim imkânlarının sınırlılığı ülkenin en büyük sosyal sorunları arasındaydı. Atatürk bu tabloyu yalnızca devlet politikalarıyla değil, kişisel sorumluluğuyla da ele alıyordu. Arşivlerde yer alan hatıralarda anlatıldığına göre Atatürk, çeşitli vesilelerle karşılaştığı bazı çocukların eğitimini bizzat üstlenir, onların iyi bir eğitim alması için gerekli imkânları sağlardı. Manevi evlatlarının bir kısmı devlet koruması altında okullara yerleştirilir, bir kısmı ise Çankaya çevresinde büyüyen geniş bir aile ortamının parçası hâline gelirdi. Rukiye Ergin de bu çocuklardan biriydi. Atatürk Rukiye'yi bir Konya gezisinde tanımıştı. O vakitlerde Rukiye hayatının en zor yıllarını yaşıyordu. Kimsesizdi. Atatürk Rukiye'yi Ankara'ya getirerek bakımını ve okutulmasını sağlamış ve bir Jandarma Yüzbaşısı ile evlendirmiştir. Nikahları Ankara Belediyesi'nde kıyılmış zamanın İç İşleri ve Dış İşleri Bakanları da şahitlik etmişlerdir. Düğünleri İstanbul'da Dolmabahçe Sarayı'nda yapılmış düğünde Atatürk ilk dansı Rukiye ile yapmıştır.  Rukiye Hanım 1911 Seydişehir doğumlu. Babasının adı Rıza.  Annesinin adı Hanım. Rıza Bey I. Dünya savaşı yıllarında askerlik vazifesi esnasında Mustafa Kemal’in yazıcılığını ve postacılığını yapmıştır. Askerden döndükten sonra bakırcılıkla meşgul iken vefat etmiştir. Annesini de küçük yaşta kaybeden Rukiye Hanım’ın ablaları Ayşe (Evlenip Güneş soyadını almıştır. Hac vazifesi esnasında vefat etmiştir) Makbule (Nişanlı), Hatice (Öğretmenlik vazifesinde vefat etmiştir) isimlerinde idi.  Mustafa Kemal Konya ziyaretlerinden birinde araştırma yaptırarak Rukiye Hanım’a ulaşmış. Bu öksüz ve yetim kızların ilk üçü bir şekilde hayata tutunmuş halde olduklarından en küçükleri Rukiye’yi evlat edinerek Ankara’ya yanına almış. Rukiye Hanım İlkokul eğitimini Çankaya İlkokulunda, Orta Öğrenimini İstanbul Notre Dame de Sion Fransız Lisesi’nde tamamlamış. Jandarma 1. Mülazımı Hüsnü Bey ile (Erkin) 1930 yılında evlenmiştir. Nikâhları Ankara’da Mustafa Kemal’in huzurunda, Dâhiliye ve Hariciye vekillerinin şahitliğinde, Belediye Başkanı Nevzat Bey tarafından kıyılmış. Düğün törenleri Dolmabahçe Sarayı’nda 22 Mayıs 1930 tarihinde gerçekleşmiştir. Bu evliliklerinden Tekin isimli bir erkek evladı olmuştur. Filiz ve Dilek isimlerinde iki torun sahibidir. Çankaya’daki Sessiz Çocuklardan Biri Çankaya Köşkü yalnızca devlet kararlarının alındığı bir yer değildi. Aynı zamanda kitapların okunduğu, sofraların kurulduğu ve çocukların büyüdüğü bir evdi. O yılları anlatan tanıklıklarda, Atatürk’ün çocuklarla yakından ilgilendiği sık sık dile getirilir. Bir akşam yemeğinde çocuklara tarih soruları sorduğu, bazen de onların derslerini dinlediği anlatılır. Yanlış cevap verenleri azarlamak yerine açıklamalar yapar, doğru cevapları ise özellikle takdir ederdi. Bu ortamda büyüyen çocuklardan biri de Rukiye Ergin’di. Ancak onun hikâyesi diğerlerinden biraz farklıydı. Çünkü o, kamuoyunda parlayan bir kariyerin değil, daha sakin bir hayatın yolunu seçmişti. Tarih Kitaplarına Girmeyen Bir Hayat Cumhuriyetin ilk nesil manevi evlatlarının bazıları Türkiye’nin sembol isimleri hâline geldi. Sabiha Gökçen gökyüzüne çıkan ilk kadın pilotlardan biri oldu. Afet İnan tarih ve antropoloji alanında önemli çalışmalar yaptı. Rukiye Ergin ise bu parlak görünürlüğün dışında kaldı. Arşivlerde ve hatıralarda adı daha az geçer. Bu durum bazen yanlış bir izlenim yaratır: Sanki hikâyesi önemsizmiş gibi. Oysa tam tersine, onun hayatı Cumhuriyetin başka bir yönünü gösterir. Çünkü Cumhuriyet yalnızca kahramanlar yetiştirmedi; aynı zamanda sıradan ama eğitimli, özgüvenli bireyler yetiştirmeyi de amaçladı. Bir Cumhuriyet Hikâyesi Atatürk’ün manevi evlatları aslında bir düşüncenin parçasıydı: savaşın yıprattığı bir toplumda çocukların korunması ve iyi eğitimle geleceğe hazırlanması. Bu nedenle o yıllarda Atatürk’ün himayesine giren çocukların hikâyeleri, yalnızca bireysel bir merhamet örneği değildir. Aynı zamanda yeni kurulan devletin insan anlayışını da gösterir. Rukiye Ergin’in hayatı bu yüzden semboliktir. O, tarihin manşetlerine çıkmamış olabilir. Adı büyük başarı hikâyeleriyle anılmamış olabilir. Ama Cumhuriyetin kurucu kuşağının yetiştirdiği o sessiz neslin bir parçasıdır. Bazen tarih yüksek sesle yazılır. Bazen de Rukiye Ergin gibi insanların sakin hayatlarında saklı kalır.