Hiçbir zaman kusursuz bir şeye sahip olamazsın, eline geçenler eksik olur. Sen razı olunca tamamlanır.” Bu söz, yalnızca bir teselli cümlesi değil; hayatı boyunca milyonlara hitap etmiş bir âlimin, yaşanmışlığın içinden süzüp çıkardığı bir hayat özeti gibidir. Sözü söyleyen kişi, İslam dünyasında geniş kitlelerce tanınan Mısırlı âlim Muhammed Mütevelli eş-Şa‘râvî, bilinen adıyla Şarâvi’dir. 1911 yılında Mısır’ın Dekahliye bölgesine bağlı Dekādûs köyünde dünyaya gelen Şarâvi, çiftçi bir ailenin çocuğuydu. Küçük yaşta Kur’an-ı Kerim’i ezberledi; ardından eğitim hayatını Ezher geleneği içinde sürdürdü. Daha öğrencilik yıllarında sadece dinî ilimlerle değil, toplumsal meselelerle de ilgilendi. Genç yaşta öğrenci hareketlerinde aktif rol aldı, hatta siyasî olaylar nedeniyle kısa süreli tutukluluk yaşadı. Onun hikâyesi, yalnızca medrese odalarında geçen bir âlim hayatı değildi; toplumun tam içinde yoğrulan bir tecrübenin hikâyesiydi.  Şarâvi’yi farklı kılan en önemli özelliklerden biri, ilmî derinliği halkın anlayacağı sadelikte anlatabilmesiydi. Akademik bir dil yerine insanların gündelik konuşma dilini tercih etti. Vaazları yalnızca camilerde değil, televizyon ekranlarında da milyonlara ulaştı. Mısır’dan başlayıp bütün Arap coğrafyasına yayılan etkisi, onu yalnızca bir din âlimi değil, bir gönül rehberi hâline getirdi. Özellikle Kur’an tefsirine dair sohbetleri geniş kitlelerde karşılık buldu.  Belki de bu yüzden “kusursuzluk” üzerine söylediği söz, bugün hâlâ bu kadar yankı buluyor. Çünkü modern insanın en büyük sancılarından biri eksik olana tahammül edememek. Kusursuz ilişki, kusursuz başarı, kusursuz hayat beklentisi… Oysa Şarâvi’nin söylediği şey oldukça sarsıcıdır: İnsan, eline geçenin eksikliğini değil, ona bakışını değiştirdiğinde huzura yaklaşır. Burada söz, “yetinmek” ile “vazgeçmek” arasında ince bir çizgi kuruyor. Razı olmak, hayattan beklentiyi tamamen silmek değildir; insanın elindekini değersizleştirmeden yaşamayı öğrenmesidir. Eksiklik bazen hayatın kusuru değil, insanın beklentisinin büyüklüğüdür. Şarâvi’nin kendi hayatı da bu düşüncenin izlerini taşır. Köyden çıkıp ilim dünyasında yükselen, siyasî çalkantılar gören, akademisyenlikten bakanlık görevine uzanan bir hayat sürmesine rağmen onu hatırlatan şey makamları değil; insanın iç dünyasına temas eden cümleleri oldu. 1998 yılında Kahire’de vefat ettiğinde ardında yalnızca eserler değil, insanların gündelik hayatına karışmış fikirler bıraktı.  Belki de Şarâvi’nin sözü bugün tam da bu yüzden önemlidir: İnsan, eksiklerle dolu bir dünyada tam olmayı arıyor. O ise başka bir kapı gösteriyor: “Tamlık bazen sahip olmakta değil, razı olmayı öğrenmektedir.”