Çocuklar! 23Nisan bizim, sevinçli bir günümüz.Gülün, koşun eğlenin! En büyük düğünümüz. Yıl 1953, Akçalar Köyü- Seydişehir - Konya elimde bir zipzipboru öttürerek geliyorum. Tam okul kapısının önündeki aslan heykellerine yaklaşırken zil çalmaya başladı. Bütün çocuklar sıraya giriyordu. Allım, yeşillim giysiler içinde şaşılacak güzellikte bir görüntü. 23 Nisan Bayramı başlıyordu... Muazzez (Coşkun) Öğretmen ünleyerek ve eliyle de işaret ederek: “Haydi Mustafa Çabuk, sıraya gir!..” diyordu. Bizim arkadaşlar Muhsin(Gençarslan), Halilibrahim (Balıkçı), Raşit (Akça) onlar da el ettiler: “Nerde kaldın?!. Haydi çabuk!” Neye uğradığımı bilememiştim. Korkudan elimdeki söğüt dalndan yaptığım zipzipi(sipsi) atıverdim. Hemen 1. Sınıfların arasına girdim. Bayram yürüyüşü başlıyordu.Bir resim çeken olsa da okulumuzun 23 Nisan Bayramı giysileri içindeki inanılmaz güzelliğini alabilseydi. Şimdi dünyalara değerdi.
Bayramda Muhsin’in üzerinde beyaz renkli bir gömlek ve siyah renkli bir don, Balıkçı’nın üzerinde koyu kırmızıya çalan bir gömlek ve siyah renkte bir don, Raşit’in üzerinde beyaz renkli bir ipek gömlek ve siyah bir don vardı. Benim üzerimde de alaca dediğimiz siyah- beyaz çizgili Sümerbank bezinden bir gömlek ve karadimi don vardı. İkisini de Ana’m dikmişti. O zamanlar kadife kumaştan yapılan giysiler kız olsun erkek olsun en gözde giysilerdi. Ayağımda Davgana postalı vardı. Erkek çocukların ayağında genelde Gıslaved lastik ve kundura giyili idi.Kız çocukları da renk, renk, allım yeşillim işlik (gömlek) ve şalvar giyinmişti. Ana’m sözcüğü anam Lastiklimest ayakkabıyı özellikle kışın soğuk günlerinde varlıklı ailelerin çocukları giyerdi.
Muazzez Öğretmen pembeye çalan etek- ceket, Keramettin Öğretmen de siyah takım elbise beyaz gömlek ve kravat.Tertemiz boyalı ayakkabılar giyinmişlerdi. Ziraat Marşı eşliğinde okul dışına doğru, düzgün sıralar halinde yürüyüş başladı. 1. sınıf öğrencilerinin yanında Muazzez Öğretmen, en önde 5. Sınıf öğrencilerinin yanında da Keramettin öğretmen yürüyordu. Günün aydınlık ışıklarına karışarak Akçalar’ın üzerine yayılıp giden heyecan dolu 23 Nisan esintileri, insanları bayram törenine çağrılıyordu. Köy meydanı dolaşılarak tamamlanan bayram yürüyüşü ile birlikte Akçalar Halkı da okul bahçesini doldurmuştu.
İstiklal Marşı ile tören başladı. Günün anlam ve önemini belirten konuşmayı kim yaptı, anımsayamıyorum. Törende yapılan konuşmaları ve okunan şiirleri, dinleyicilerin hemen tamamı gözleri yaşlı dinlediler. Yusuf Ziya Ortaç’ın “Lozan’dan Bugüne “ adlı şiirini Raşit Sertkaya (Murtazaların Raşit), o denli güzel okumuştu ki, unutulacak gibi değildi. Ünlü Türk eğitimci ve Şair, İncesu köyünden Cemal Oğuz Öcal’ın “En Büyük Gururum” şiirini de adını anımsayamadığım bir kız öğrenci okumuştu.
1953 Yılı’nda, 23 Nisan Milli Egemenlik Ve Çocuk Bayramı’nda, Konya Seydişehir’in Akçalar Köyü İlkokulu Bahçesi’nde geçmişin kazanımları, geleceğin umutları, milli birlik ve beraberlik sevinci paylaşıldı.
23 Nisan Bayramınız Kutlu Olsun!