Zamanın donduğu bayram: 23 Nisan’ın sessiz hatırası

Eskimiş bir fotoğrafın solgun yüzünde saklıdır bazen en diri duygular… (Nostalji)

23 Nisan günü çekilmiş bu karede, yıl 1964. Yer tanıdık: Atatürk Caddesi, Merkez İlkokulu yanı. Protokol, bando takımı, en önde tertemiz kıyafetleriyle dizilmiş çocuklar… Hepsi bir bayram sabahının heyecanını taşıyor. Ama fotoğrafa biraz daha dikkatle bakınca başka bir şey hissediliyor: Zaman donmuş, Mekân donmuş. Babalar, analar, çocuklar… Hepsi o anın içinde kalmış. Bir selam veriliyor halkın arasına; bando çalıyor, küçük yürekler gururla kabarıyor. Çünkü o gün, sıradan bir gün değil. O gün, bir milletin çocuklarına emanet ettiği en anlamlı günlerden biri. 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı.  Ve bu bayram, Mustafa Kemal Atatürk’ün çocuklara bıraktığı en kıymetli miraslardan biri. O fotoğraftaki çocuklar şimdi nerede? Kim bilir… Belki birçoğu bugün birer dede, birer nine oldu. Belki bazıları artık aramızda bile değil. Ama o günkü heyecanları, o masum gülüşleri hâlâ o karede capcanlı duruyor. Aslında değişen çok şey yok… Bugün de 23 Nisan’a hazırlanırken benzer telaşlar yaşanıyor. Okul bahçelerinde provalar, şiirler, marşlar… Ama bir fark var: Zaman akıyor, hayat değişiyor; o eski fotoğraflardaki sadelik ve içtenlik biraz daha uzaklaşıyor bizden. Belki de asıl mesele şu: O fotoğraftaki donmuş zamanı çözmek değil, o duyguyu bugüne taşıyabilmek… Çünkü çocukların yüzü güldüğü sürece bayram bayramdır. Çünkü bir ülkenin yarını, o küçük ellerin içinde büyür. 23 Nisan yaklaşırken, geçmişin o sessiz karelerine bakıp kendimize şu soruyu sormalıyız: Biz, bugünün çocuklarına nasıl bir dünya bırakıyoruz? Daha adil, daha huzurlu, daha umut dolu bir dünya kurabildiğimiz gün… İşte o zaman, o eski fotoğraftaki çocukların gülüşü gerçekten bugüne ulaşacak. Ölenlere rahmet, kalanlara uzun ömür ve sağlıklı bir yaşam diliyoruz.