Hızır geldi mi?

Hepimiz az çok Hıdırellezin hikâyesini biliriz. Biri karaların hâkimi Hızır, diğeri suların hâkimi İlyas olan o kadim anlatı…

Hızır ölümsüzdür. Zor durumda olanlara yardım eder, bolluk ve bereket getirir. İlyas ise ölümlüdür; akışın, değişimin ve hayatın sürekliliğinin temsilidir. Bu iki kutlu varlık yıl boyunca ayrı ayrı dolaşır. Ama her yıl baharın gelişinde, 6 Mayıs gecesi… bir araya gelirler. O gün doğa uyanır. Toprak canlanır. Hayat yeniden yeşerir. Masallar… Sadece anlatılan hikâyeler değildir. Onlar, binlerce yıllık bir bilginin, açıkça söylenemediği için sembollerin içine saklanmış hâlidir. Nesilden nesile aktarılırlar. Ama herkes aynı şeyi duymaz. Çünkü masallar, duyanın zihni kadar açılır. Hıdırellez de böyle bir anlatıdır. Yüzeyde bir bahar kutlamasıdır. Ama derininde… insanın kendini yeniden kurma ritüelidir. Ölümlü olanla ölümsüz olanın, bilinçle zihnin buluşmasıdır. O gün bir dilek tutarsın. Ama dileği tutan şey, sen değilsin. Zihnindir. Gece ateşin üzerinden atlarsın. Ateş yakar, dönüştürür, arındırır. Bu sadece bir gelenek değildir. Zihnin, eski yüklerinden sıyrılma arzusudur. Sonra dileğini toprağa bırakırsın. Toprak sabreder, taşır, büyütür. Tıpkı insanın, içindeki uyanışı zamanın içinde sabırla taşıması gibi… Sabah olduğunda, onu alır ve suya bırakırsın. Sınırlı olanın, sınırsız olanla buluşması gibi… Su akıtır. Taşır. Şekil vermez… Ama yön verir. Tüm bu ritüel, dış dünyayı değiştirmek için yapılır gibi görünse de… Belki de derinde olan şudur: Zihin kendini yeniden düzenler. Bilinçle uyumlanır. Ve insan, kendi içindeki akışı ilk kez fark eder. O yüzden bahardır. O yüzden uyanıştır. O yüzden ölümlü ile ölümsüzün buluşma anıdır. Belki de bu Hıdırellez’de, dilek tutarken, ateşin üzerinden atlarken, sabah dileklerini suya bırakırken… Kendine şu soruyu sormalısın: Hızır geldi mi… yoksa sen mi uyandın?