Dünyanın bütün çiçeklerinin ardındaki acı hikâye: Seydişehirli Şefik öğretmen unutulmuyor

Başöğretmen Mustafa Kemal Atatürk’ün izinden yürüyen, öğrencilerini “çiçekler” olarak gören bir öğretmenin yürek burkan hikâyesi…

Seydişehir’den Çivril’e uzanan hayat öyküsü: Bugün Dünyanın Bütün Çiçekleri denildiğinde çoğumuzun aklına Öğretmenler Günü gelir. Ancak o dizelerin ardında, yarım kalmış bir hayat ve unutulmayan bir sevgi vardır. Bu şiirin ilham kaynağı, aslen Konya’nın Seydişehir ilçesinden olan genç öğretmen Şefik Eren Sınıg’dır. YETİM BİR ÇOCUKTAN ADANMIŞ BİR ÖĞRETMENE: Küçük yaşta anne ve babasını kaybeden Sınıg, Çivril’de öğretmen olan eniştesi Osman Gürkan’ın yanında büyür. Hayatındaki eksikliği, başkalarının hayatına dokunarak tamamlamaya karar verir ve öğretmen olur. Görev yeri, Dinar’a bağlı Sütlaç köyüdür. Genç yaşına rağmen öğrencilerine sadece ders anlatan değil, onlarla oyun oynayan, hayatı paylaşan bir öğretmendir. BİR DUVAR, BİR AN VE YARIM KALAN BİR ÖMÜR: Bir gün öğrencilerle oynanan masum bir oyun, trajediye dönüşür. Patlayan topu onarmak için girilen okulda duvar çöker… Enkaz altından çıkarılan Şefik öğretmen, artık son yolculuğundadır. Ama onun aklında ne kendisi vardır ne de acısı… “Bana Çiçek Getirin…” Son sözleri, öğretmenliğin belki de en saf tanımıdır: “Bana çiçek getirin… Dünyanın bütün çiçeklerini buraya getirin…” O çiçekler, onun öğrencileridir. 1949 yılının Ekim ayında, henüz 34 yaşındayken hayata veda eder. Bir Hikâyeden Doğan Ölümsüz Şiir Yaşanan bu acı olay, şair Ceyhun Atuf Kansu’ya anlatılır. O da bu derin sevgiyi ve fedakârlığı ölümsüzleştirir: “Dünyanın Bütün Çiçekleri” Artık o şiir, sadece bir eser değil; öğrencilerini son nefesinde bile düşünen bir öğretmenin hatırasıdır. Çivril’den Seydişehir’e Uzanan Bir Vefa Mezarı bugün Çivril’dedir… Ama hikâyesi, Türkiye’nin dört bir yanında yaşamaya devam eder. Şefik Öğretmen, sadece bir isim değil; öğretmenliğin vicdanı, merhameti ve adanmışlığıdır. Unutmuyoruz… Ebediyete göç eden Şefik Eren Sınıg başta olmak üzere, tüm öğretmenlerimizi rahmet, minnet ve saygıyla anıyoruz. Çünkü bazı insanlar ölmez… Onlar, yetiştirdikleri “çiçeklerde” yaşamaya devam eder. İŞTE O ŞİİR: DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum Bütün çiçeklerini getirin buraya, Öğrencilerimi getirin, getirin buraya, Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer Bütün köy çocuklarını getirin buraya, Son bir ders vereceğim onlara, Son şarkımı söyleyeceğim, Getirin, getirin.. Ve sonra öleceğim. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum, Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum, Kaderleri bana benzeyen, Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları Geniş ovalarda kaybolur kokuları.. Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri Hepinizi, hepinizi istiyorum, gelin görün beni, Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum, Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini Bacımın suladığı fesleğenleri, Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini, Avluların pembe entarili hatmisini, Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın, Aman Isparta güllerini de unutmayın Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum. Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum, Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım, Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden, Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden, Ne güller fışkırır çilelerimden, Kandır, hayattır, emektir benim güllerim, Korkmadım, korkmuyorum ölümden, Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum, Baharda Polatlı kırlarında açan, Güz geldi mi Kopdağı'na göçen, Yörükler yaylasında Toroslar'da eğleşen, Muş ovasından, Ağrı eteğinden, Gücenmesin bütün yurt bahçelerinden Çiçek getirin, çiçek getirin, örtün beni, Eğin türkülerinin içine gömün beni. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum, En güzellerini saymadım çiçeklerin, Çocukları, öğrencileri istiyorum. Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini, Köy okullarında açan, gizli ve sessiz, O bakımsız, ama kokusu eşsiz çiçek. Kimse bilmeyecek, seni beni kimse bilmeyecek, Seni beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum, Ben mezarsız yaşamayı diliyorum, Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum, Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın, Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın, Beni bilse bilse çiçekler bilir, dostlarım, Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim, Çiçeklerde açar benim gizli arzularım. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum, Okulun duvarı çöktü altında kaldım, Ama ben dünya üstündeyim, toprakta, Yaz kış bir şey söyleyen toprakta, Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım, Yurdumun çiçeklenmesi için daima yaşadım, Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir. Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya, Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya...