Adalet susarken haykırdı zulüm
Zulmün karşısında bizden utandım
Sessizce bakarken kol gezdi ölüm
İmanın sırrından gizden utandım
Sözünde sadakat özünde hile
Çiğnendi hakikat hep bile bile
Yetmez mi masumun çektiği çile
Aynaya bakınca yüzden utandım
İnsanlık dediğin ocaklar yıktı
Mazlumun feryadı ayyuka çıktı
Atılan her kurşun bir canı yaktı
Nebiler yolundan izden utandım
İblisin peşinde zirveyi aştık
Hak hukuk yolunda tartıyı şaştık
Doğru yol dururken zulme yanaştık
Merhametle bakan gözden utandım
Ömür bir sel gibi akar habersiz
Var mıdır dünyada bilmem kedersiz
Hak davadan başka her şey değersiz
Elestü bi Rabb’i sözden utandım
Hayrullah’ım şükret Yüce Mevla’ya
Nice nimetler var bak şu doğaya
Hepsi bizim için durmuş sıraya
Bahardan utandım yazdan utandım